Sharon Kam και Μιχάλης Οικονόμου συμπράττουν με τη Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου

Δημοσιεύτηκε στις 09 Μαρτίου 2026

Στις συναυλίες Starlight 4 δύο μεγάλοι ερμηνευτές της διεθνούς μουσικής σκηνής συμπράττουν με τη Συμφωνική Ορχήστρα Κύπρου: η Sharon Kam, μία από τις κορυφαίες κλαρινετίστριες της εποχής μας, και ο Μιχάλης Οικονόμου, διεθνώς καταξιωμένος μαέστρος, συνθέτης και παιδαγωγός.

Η Sharon Kam, την οποία το περιοδικό ‘Gramophone’ περιγράφει ως «μία καλλιτέχνη με υψηλή φαντασία και έντονα προσωπική καλλιτεχνική ταυτότητα», επαινείται για τη σπάνια εκφραστική της ζεστασιά, την τεχνική της αρτιότητα και τη χαρισματική σκηνική της παρουσία. Γνωστός για τη βαθιά επικοινωνιακή του μουσικότητα, ο Μιχάλης Οικονόμου φέρνει στο πόντιουμ το καλλιτεχνικό του όραμα σε τρία αριστουργηματικά έργα.

H συναυλία ξεκινά με το έργο Κομμός Β’, “Θρήνος για τον Morton” που συνέθεσε το 1996 ο σπουδαίος Έλληνας συνθέτης, μαέστρος και παιδαγωγός Θόδωρος Αντωνίου. Το έργο γράφτηκε στην μνήμη του Αμερικανού συνθέτη, μαέστρου και πιανίστα Morton Gould και χρησιμοποιεί την πρώτη φράση ενός ηπειρώτικου μοιρολογιού.

Η Sharon Kam θα μαγέψει στο Κοντσέρτο για Κλαρινέτο αρ. 2 του Carl Maria von Weber, ένα έργο εκθαμβωτικής δεξιοτεχνίας και λυρικής γοητείας, το οποίο αναδεικνύει όλο το εκφραστικό εύρος του κλαρινέτου. Από τα σπινθηροβόλα δεξιοτεχνικά περάσματα έως τη ζεστή, λυρική του εσωστρέφεια, η θεατρική του διάθεση και το παιγνιώδες πνεύμα του το καθιστούν ένα από τα πιο αγαπημένα κοντσέρτα του οργάνου.

Οι Παραλλαγές Enigma του Edward Elgar αποτελούν αριστούργημα ορχηστρικής φαντασίας και συναισθηματικής δύναμης. Κάθε παραλλαγή είναι ένα μουσικό πορτρέτο ενός στενού φίλου, αποκαλύπτοντας την πλούσια παλέτα του Elgar, το διακριτικό του χιούμορ και τη βαθιά του ανθρωπιά - από την ευγενή μεγαλοπρέπεια του Nimrod έως το πανηγυρικό φινάλε.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Θόδωρος ΑΝΤΩΝΙΟΥ: Κομμός Β’ (Θρήνος για τον Μόρτον)

Carl Maria von WEBER: Κοντσέρτο για κλαρινέτο αρ. 2 σε Μι ύφεση μείζονα, έργο 74

Edward ELGAR: Παραλλαγές «Αίνιγμα» (Παραλλαγές πάνω σε ένα πρωτότυπο θέμα, έργο 36)

Sharon Kam, κλαρινέτο

Μιχάλης Οικονόμου, μαέστρος

Οι συναυλίες πραγματοποιούνται υπό την αιγίδα της Κυπριακής Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2026.

Χρυσός Χορηγός: Perestroika (Cyprus) Ltd

Τιμές εισιτηρίων: €25 / €18 Ι €20 / €15 Ι €17 / €12

Δικαιούχοι μειωμένων εισιτηρίων:

Μαθητές, στρατιώτες, φοιτητές, συνταξιούχοι, πολύτεκνες και πενταμελείς οικογένειες με παρουσίαση ταυτότητας. Δωρεάν είσοδος σε άτομα με αναπηρίες.

Προπώληση εισιτηρίων:

Παττίχειο Δημοτικό Θέατρο Λεμεσού (Αγίας Ζώνης 4, 3027 Λεμεσός, 25 377277):

Από την ιστοσελίδα soldouttickets.com.cy, https://soldoutticketbox.com/starlight4-2026 το Ταμείο του Θεάτρου: Δευ-Παρ 10:00-13:00 & 16:00-19:00, Σαβ.: 10:00-13:00 και 2 ώρες πριν την έναρξη.

Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου (Λεωφόρος Στροβόλου 100, 2020 Στρόβολος, Λευκωσία):

Aπό την ιστοσελίδα cyso.interticket.com και 1,5 ώρα πριν την έναρξη.

Πληροφορίες: 22 463144, www.cyso.org.cy

SHARON KAM, κλαρινέτο

Η Sharon Kam, η οποία περιγράφεται από το περιοδικό Gramophone ως «μία καλλιτέχνις υψηλής φαντασίας και έντονα προσωπικής καλλιτεχνικής ταυτότητας», είναι διεθνώς αναγνωρισμένη για το τεράστιο εύρος του ρεπερτορίου της που περιλαμβάνει το κλασικό, σύγχρονο αλλά και τζαζ ρεπερτόριο.

Έκανε το ντεμπούτο της ως σολίστ κοντσέρτου σε ηλικία 16 ετών με την Φιλαρμονική Ορχήστρα του Ισραήλ υπό τη διεύθυνση του Zubin Mehta, και απέκτησε διεθνή αναγνώριση μετά τη νίκη της στον Διεθνή Διαγωνισμό ARD σε ηλικία 21 ετών. Από τότε εμφανίζεται ως σολίστ με κορυφαίες ορχήστρες, όπως η Ορχήστρα Gewandhaus Λειψίας, οι Φιλαρμονικές Ορχήστρες του Βερολίνου, Τόκιο και Τσεχίας, η Συμφωνική Ορχήστρα του Σικάγο, η Συμφωνική Ορχήστρα KBS της Σεούλ, καθώς και με πολυάριθμες ορχήστρες ραδιοφώνων και ορχήστρες δωματίου, όπως η Ακαδημία του Αγ. Μαρτίνου των Αγρών και η Καμεράτα του Σάλτσμπουργκ.

Η ερμηνεία της στο Κοντσέρτο για Κλαρινέτο του Mozart, που πραγματοποιήθηκε κατά τον εορτασμό των 250 χρόνων από τη γέννηση του συνθέτη στο Εθνικό Θέατρο της Πράγας, μεταδόθηκε ζωντανά σε 33 χώρες.

Ως αφοσιωμένη μουσικός δωματίου, συνεργάζεται τακτικά με καλλιτέχνες όπως οι Christian Tetzlaff, Enrico Pace, Leif Ove Andsnes, Antje Weithaas, Liza Ferschtman και το Κουαρτέτο Εγχόρδων Schumann, και εμφανίζεται συχνά σε μεγάλα φεστιβάλ όπως των Βερμπιέ, Εδιμβούργου, Ράινγκαου, Ρίσορ και Schubertiade.

Η Sharon Kam προωθεί με πάθος τη σύγχρονη μουσική και έχει παρουσιάσει πρεμιέρες πολλών έργων, μεταξύ των οποίων συνθέσεις των Krzysztof Penderecki, Herbert Willi, Peter Ruzicka και H.K. Gruber. Η βραβευμένη δισκογραφία της περιλαμβάνει σημαντικά βραβεία όπως το Deutsche Schallplattenkritik, το Diapason d’Or, τα Echo και Opus Awards.

Από το 2022, είναι καθηγήτρια Κλαρινέτου στο Πανεπιστήμιο Μουσικής, Θεάτρου και Μέσων Επικοινωνίας του Αννόβερο. Η Sharon Kam είναι καλλιτέχνις της Buffet Crampon και παίζει κλαρινέτο μοντέλου R13.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, μαέστρος

Ο Μιχάλης Οικονόμου είναι ένας από τους πιο ενεργούς Έλληνες αρχιμουσικούς, συνθέτες και καθηγητές διεύθυνσης ορχήστρας. Το 2011 κατόπιν ψηφοφορίας εκατό μουσικών διαφορετικών εθνικοτήτων, εξελέγη καλλιτεχνικός διευθυντής της Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Κατάρ, διαδεχόμενος τον θρυλικό Lorin Maazel. Επί σειρά ετών, διετέλεσε πρώτος μαέστρος της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Μάλτας.

Από τις πολλές νεανικές του διακρίσεις, ξεχωρίζουν τα πρώτα βραβεία των διεθνών διαγωνισμών Δημήτρης Μητρόπουλος και ALEA III. Σπούδασε μουσικολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς επίσης βιολί, ανώτερα θεωρητικά και σύνθεση στο Εθνικό Ωδείο. Λαμβάνοντας πέντε υποτροφίες, συνέχισε τις μουσικές του σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, αποκτώντας Master στη διεύθυνση ορχήστρας και Διδακτορικό στη σύνθεση. Μαθήτευσε δίπλα σε μερικές από τις κορυφαίες προσωπικότητες του χώρου, τους Lukas Foss, Jorma Panula, Gianluigi Gelmetti και Θόδωρο Αντωνίου.

Είναι μουσικός διευθυντής της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας της ΕΡΤ, καθώς επίσης, διευθυντής του μουσικού τμήματος και μέλος της Συγκλήτου του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Από το 2021 έχει αναλάβει τη σχολή διεύθυνσης ορχήστρας του ιστορικού Ωδείου Αθηνών.

Ο Μιχάλης Οικονόμου έχει δημιουργήσει και διδάσκει το μοναδικό πανελλήνιο masterclass διεύθυνσης ορχήστρας της χώρας μας, καθώς επίσης, πέντε διεθνή ετήσια masterclasses διεύθυνσης ορχήστρας (Ουγγαρία-Μάλτα-Ρουμανία-Κύπρο-Ελλάδα). Έχει διατελέσει μέλος επιτροπών κορυφαίων διεθνών διαγωνισμών και μέσω των σεμιναρίων του έχει εκπαιδεύσει περισσότερους από διακόσιους νέους μαέστρους απ' όλον τον κόσμο.

Είναι τακτικός προσκεκλημένος αρχιμουσικός όλων των Ελληνικών ορχηστρών και τουλάχιστον είκοσι διαφορετικών συμφωνικών ορχηστρών του εξωτερικού, πραγματοποιώντας περισσότερες από τριάντα παραγωγές ετησίως.

Το ξεκίνημα του 2025 τον βρήκε στο πόντιουμ της Βασιλικής Φιλαρμονικής Ορχήστρας του Λονδίνου. Αυτή η ιδιαιτέρως επιτυχημένη συνεργασία, οδήγησε στον προγραμματισμό νέων συνεργασιών μεταξύ του Έλληνα μαέστρου και της θρυλικής ορχήστρας για τις επόμενες σεζόν.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

10 Φεβρουαρίου 1935, Αθήνα – 26 Δεκεμβρίου 2018, Αθήνα

Κομμός Β’, “Θρήνος για τον Morton” – για ορχήστρα (1996)

Ο Θόδωρος Αντωνίου υπήρξε μία από τις σημαντικές μορφές της ελληνικής σύγχρονης μουσικής – συνθέτης, μαέστρος και παιδαγωγός – με έργο που καλύπτει ευρύ φάσμα, από συμφωνική και μουσική δωματίου έως έργα για τη σκηνή. Για δεκαετίες δίδαξε Σύνθεση στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, επηρεάζοντας πολλές γενιές νεότερων δημιουργών. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το γεγονός ότι υπήρξε δάσκαλος του Μιχάλη Οικονόμου στη Σύνθεση στη Βοστώνη. Η προσωπική σύνδεση των δύο προσδίδει στη σημερινή εκτέλεση έναν πρόσθετο τόνο συνέχειας.

Ο τίτλος «Κομμός» παραπέμπει στην αρχαία τραγωδία. Πρόκειται για τον θρηνητικό διάλογο του Χορού με τους πρωταγωνιστές σε στιγμές απώλειας. Ο Κομμός Β’ γράφτηκε το 1996 και φέρει τον υπότιτλο «Θρήνος για τον Morton», καθώς συνδέεται με τον θάνατο του Αμερικανού συνθέτη, μαέστρου και πιανίστα Morton Gould. Η μουσική ξεκινά με μία μελωδία που παραπέμπει σε ένα ηπειρώτικο μοιρολόι, τοποθετώντας από την πρώτη στιγμή το έργο σε μία ατμόσφαιρα πένθους και μνήμης.

Το έργο δεν στηρίζεται σε εξωμουσική αφήγηση, αλλά σε μια σταδιακή μεταμόρφωση του υλικού. Ο Θόδωρος Αντωνίου χειρίζεται την ορχήστρα σαν φορέα ενός τελετουργικού θρήνου. Με λεπτές μεταβολές στην πυκνότητα, στο χρώμα και στη δυναμική, οικοδομεί μια πορεία που κορυφώνεται και υποχωρεί, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τον ξεκάθαρα σύγχρονο χαρακτήρα της γραφής του.

CARL MARIA VON WEBER

18 Νοεμβρίου 1786, Eutin, Γερμανία – 5 Ιουνίου 1826, Λονδίνο

Κοντσέρτο για κλαρινέτο αρ. 2 σε Μι ύφεση μείζονα, έργο 74

Για τρίτη συνεχόμενη συναυλία της Συμφωνικής Ορχήστρας Κύπρου συναντούμε τον Carl Maria von Weber. Είναι μια ωραία αφορμή να προσέξουμε πώς ο ίδιος συνθέτης μπορεί να «αλλάζει πρόσωπο» ανάλογα με το μουσικό είδος. Στην πρώτη από αυτές τις τρεις συναυλίες ακούσαμε την Πρώτη Συμφωνία του Weber (γραμμένη γύρω στο 1806–07), ενώ στη συνέχεια παρουσιάστηκε το Andante και Rondo Ungarese για βιόλα και ορχήστρα (1809). Απόψε, το Κοντσέρτο για κλαρινέτο αρ. 2 (1811) έρχεται τελευταίο χρονολογικά από τα τρία και, ταυτόχρονα, ολοκληρώνει ιδανικά αυτή τη μικρή «τριλογία Weber» που παρουσιάζεται σε διαδοχικές συναυλίες. Από τη συμφωνική σκέψη περνάμε στη σολιστική σκηνή και καταλήγουμε στο κοντσέρτο, εκεί όπου ο συνθέτης γράφει για να αναδείξει ένα όργανο-πρωταγωνιστή με φαντασία, λάμψη και άμεση επικοινωνία με το ακροατήριο.

Το Δεύτερο Κοντσέρτο για κλαρινέτο είναι άρρηκτα δεμένο με τον μεγάλο βιρτουόζο της εποχής, τον Heinrich Baermann, τον κλαρινετίστα που ενέπνευσε τον Weber να γράψει έργα-σταθμούς για το όργανο και να το φέρει στο επίκεντρο της ρομαντικής σκηνής. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα χρόνια εκείνα (πρώτες δεκαετίες του 19ου αιώνα) το κλαρινέτο εξελίσσεται γρήγορα -τόσο τεχνικά όσο και εκφραστικά- και ο Weber είναι ένας από τους πρώτους συνθέτες που αντιλαμβάνονται ότι το όργανο μπορεί να λειτουργήσει σαν θεατρικός χαρακτήρας. Μπορεί να τραγουδήσει σαν φωνή, να ψιθυρίσει, να «παίξει» με το χιούμορ, να «τρέξει» αστραπιαία σε δεξιοτεχνικά περάσματα και, την ίδια στιγμή, να συγκινήσει χωρίς υπερβολή.

Η δομή είναι η κλασική τριμερής, αλλά το ύφος είναι καθαρά ρομαντικό. Στην πρώτη κίνηση Allegro, το κλαρινέτο μοιάζει να μπαίνει στη σκηνή με αυτοπεποίθηση. Ακούγονται φράσεις πλατιές, περάσματα που λάμπουν, και ένας διάλογος με την ορχήστρα που δεν είναι απλή συνοδεία, αλλά πραγματική συμμετοχή στη δράση. Στη δεύτερη κίνηση, Romanze, (Andante con moto) η αίσθηση του χρόνου μαλακώνει. Η μουσική γίνεται πιο εσωτερική και το κλαρινέτο θυμίζει ανθρώπινη φωνή, ζεστή και άμεση, σε καθαρά cantabile (τραγουδιστό) ύφος, με εκείνη τη συγκράτηση που κάνει τη συγκίνηση ακόμη πιο αληθινή.

Η Polacca είναι η τρίτη και τελευταία κίνηση, η οποία φέρνει ένα φινάλε χορευτικό και κομψό, με μια λεπτή επίδειξη του αριστοκρατικού χαρακτήρα της πολωνέζας. Η δεξιοτεχνία εδώ δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά στοιχείο του χαρακτήρα του έργου. Πρόκειται για μουσική που χαμογελά, χωρίς να χάνει την ποιότητά της.

Αν υπάρχει κάτι που κάνει αυτό το κοντσέρτο διαχρονικά αγαπητό, είναι ακριβώς αυτή η ισορροπία ανάμεσα στη λάμψη και στη λυρικότητα, ανάμεσα στη θεατρικότητα και στην ειλικρίνεια. Σε τρεις κινήσεις, ο Weber σκιαγραφεί σχεδόν όλο το «πορτρέτο» του κλαρινέτου και μας θυμίζει γιατί το όργανο αυτό αποτέλεσε στον ρομαντισμό, μία από τις πιο ανθρώπινες φωνές της ορχήστρας.

EDWARD ELGAR

2 Ιουνίου 1857, Broadheath, Αγγλία – 23 Φεβρουαρίου 1934, Worcester, Αγγλία

Παραλλαγές «Αίνιγμα» (Παραλλαγές πάνω σε ένα πρωτότυπο θέμα), έργο 36

Οι Παραλλαγές «Αίνιγμα» (1898–99) αποτελούν ένα από τα πιο ιδιότυπα και, ταυτόχρονα, από τα πιο ανθρώπινα έργα του συμφωνικού ρεπερτορίου. Αφενός, πρόκειται για ένα έργο που επιδεικνύει μια λαμπρή ενορχηστρωτική ευφυΐα. Ο Elgar χειρίζεται την ορχήστρα σαν ζωγράφος που ξέρει πότε να φωτίσει μια λεπτομέρεια και πότε να αφήσει την εικόνα να «αναπνεύσει». Αφετέρου, πρόκειται για ένα έργο απόλυτα προσωπικό, καθότι καθεμιά από τις δεκατέσσερις του παραλλαγές πάνω σε ένα πρωτότυπο θέμα, λειτουργεί ως μουσικό πορτρέτο ενός προσώπου του στενού κύκλου του συνθέτη. Κάθε παραλλαγή αποτυπώνει μουσικά τον χαρακτήρα του προσώπου: χειρονομίες, παραξενιές, χιούμορ, στοργή, ακόμη και εκείνα τα μικρά ψεγάδια που κάνουν ένα άτομο αναγνωρίσιμο.

Η ιστορία της γέννησης του έργου είναι σχεδόν κινηματογραφική. Ένα βράδυ του Οκτωβρίου 1898, ο Elgar κάθεται στο πιάνο μετά από μια κουραστική μέρα και αυτοσχεδιάζει ένα θέμα. Η σύζυγός του, Alice, το ακούει και δίνει ιδιαίτερη προσοχή. Όπως συχνά συμβαίνει στις πιο ουσιαστικές στιγμές της δημιουργίας, ένα απλό σχόλιο λειτουργεί ως σπινθήρας. Ο Elgar αρχίζει να παίζει παραλλαγές «σαν να τις έγραφαν οι φίλοι του». Η ιδέα παίρνει γρήγορα μορφή. Η ενορχήστρωση ολοκληρώνεται τον Φεβρουάριο του 1899 και η πρώτη εκτέλεση του έργου πραγματοποιείται στο Λονδίνο το ίδιο καλοκαίρι, υπό την μπαγκέτα του Hans Richter, γεγονός που καθιέρωσε αποφασιστικά τον Elgar ως μία από τις μεγάλες συμφωνικές φωνές της εποχής του.

Το «Αίνιγμα» βέβαια δεν περιορίζεται στα πορτρέτα. Υπάρχει και μια δεύτερη διάσταση που έκανε το έργο θρύλο. Ο Elgar υπαινίχθηκε ότι πίσω από το αρχικό θέμα κρύβεται ένα «μεγαλύτερο» θέμα, μια μελωδία που δεν ακούγεται ποτέ καθαρά, αλλά θα μπορούσε να «ταιριάξει» αντιστικτικά πάνω σε όλο το έργο. Από εκεί γεννήθηκε ένας από τους διασημότερους γρίφους της μουσικής: ποιο είναι το κρυμμένο θέμα; Προτάθηκαν αμέτρητες λύσεις, καμία όμως δεν επιβεβαιώθηκε οριστικά. Και ίσως καλύτερα έτσι. Οι Παραλλαγές δεν ζητούν να λυθούν σαν σταυρόλεξο, αλλά να ακουστούν σαν ανθρώπινη αφήγηση, όπου ένα μυστικό, ακόμη κι αν δεν αποκαλυφθεί, διατηρεί άθικτη την ατμόσφαιρα.

Για τον ακροατή, το έργο προσφέρει ταυτόχρονα δύο απολαύσεις. Πρώτον, τη χαρά της αναγνώρισης χαρακτήρων. Παραλλαγές παιχνιδιάρικες, άλλες νευρικές, άλλες στοχαστικές, άλλες θριαμβικές, σαν να περνούν μπροστά μας πρόσωπα μιας παρέας, το καθένα με τη δική του φωνή. Δεύτερον, τη χαρά της ορχήστρας ως «θεάτρου χρωμάτων». Κάθε παραλλαγή αποτελεί ένα μικρό εργαστήριο ηχοχρωμάτων, όπου άλλοτε λάμπουν τα πνευστά, άλλοτε ανασαίνουν τα έγχορδα, άλλοτε το ρυθμικό νεύρο γίνεται κινητήριος δύναμη, κι άλλοτε η μουσική μιλά σχεδόν ψιθυριστά, μέχρι να ανοίξει ξανά σε πλήρη συμφωνική μεγαλοπρέπεια.

Κάπου στο κέντρο αυτής της διαδρομής βρίσκεται η πιο διάσημη και συγκινητική «στάση» του έργου, η Nimrod (Παραλλαγή IX), πορτρέτο του φίλου και υποστηρικτή του Elgar, August Jaeger. Το συναισθηματικό βάθος της μουσικής είναι πράγματι εντυπωσιακό. Είναι ήρεμη, ευγενής, με ένα αργό, σταδιακό χτίσιμο που απλά φουσκώνει σαν κύμα. Δεν είναι τυχαίο ότι η παραλλαγή Nimrod έχει αποκτήσει, πέρα από τη θέση της στο έργο, και μια ξεχωριστή ζωή ως μουσική συλλογικής μνήμης. Μιλά απλά και άμεσα, και γι’ αυτό συγκινεί.

Και ύστερα έρχεται το φινάλε. Εκεί ο Elgar κλείνει τον κύκλο με τρόπο σχεδόν συμβολικό. Η τελευταία παραλλαγή λειτουργεί σαν ένα είδος αυτοπορτραίτου, σαν να στέκεται ο ίδιος ανάμεσα στους φίλους του και να κοιτάζει πίσω, όχι με μελοδραματισμό, αλλά με ένα σπάνιο μείγμα περηφάνειας, τρυφερότητας και εσωτερικής αλήθειας που καθιστά το έργο τόσο διαχρονικό.

Δρ. Φράνσις Νεκτάριος Γκάυ

Μαέστρος - Μουσικολόγος

>> Λεμεσός: Τετάρτη 18 Μαρτίου 2026 - Παττίχειο Δημοτικό Θέατρο, 20:30

>> Λευκωσία: Πέμπτη 19 Μαρτίου 2026 - Δημοτικό Θέατρο Στροβόλου, 20:30